Tiril tiril etekler vazgeçilmezim.Özellikle bunun kesimini çok seviyorum. Bu hırka da Salı pazarı ganimetim. Saatlerce dolaşıp, yorulmuştuk,başıma güneş geçmişti, tek aldığım şey de buydu, pek kıymetli vesselam. Bütün kabarık omuzlu modellere karpuz kol diyorum ama doğru muki? Şimdi bu ki ayrı mı yazılacaktı? Zor iş bizimkisi.
Karşımızdaki okulda yine bir şenlik, bir kutlama, davul sesleri, hayat size güzel. Kızım da canlı müzikten faydalanıyor, baktım tempo tutuyor davula, kime çekti bu kız:)
Geçen gün diş hastanesine gittim, bir ilgisizlik. Çok acil bir durum olmadıkça diş taşı da temizlemiyorlarmış. Daha önce de başıma gelmişti, niye devletin ücretsiz hizmetinden faydalanmayayım diye gitmiştim soğanlık diş hastanesine. Doktoru dişimin ağrıdığına ikna etmek için mahkeme raporu gerekiyordu mübarek. Twitterda da yazdım, hangi devlet kurumuna gitsen bir ilgisizlik, baştan savma ya da azarlama,bir havalar. Ücretsiz hizmet olduğunu alttan alttan hatırlatma. Bazen diyorum devletin tek çalışan personeli biz öğretmenleriz galiba. Çocuklardan para almadığımız halde gayet çalışkanız yani kendimle gurur duydum. Bugüne kadar "Buldunuz ücretsiz hizmeti derdiniz bitmiyor" ya da "Bu işe ben bakmıyorum şuna git", "Yok yok gayet iyi durumdasın,bir şeye ihtiyacın yok ama özel büroma gelirsen..." diyeni görmedim.Mesaiye geç başlayıp erken çıkan da yok, alkış.
Kızımı oyalamaya çalışıyorum bir yandan bunları yazarken, bir dergiyi lime lime etti, her parçasını ağzına atıyor, ben olmaz diye alıyorum. En sonunda ufak bir parçayı yuttu, olacağına bak. Bir yığın da öğütülmüş kağıdımız oldu. Biz oynayalım anne-kız biraz, görüşmek üzere!
Şal; İpekevi
Hırka; Salı pazarı
Etek; Şanlıurfa
